Lonely Nights

Z dedykacją dla Marry ♥ "Kochać to także umieć się roz­stać. Umieć poz­wo­lić ko­muś odejść, na­wet jeśli darzy się go wiel­kim uczuciem."                Taksówka przyjechała w kilka minut. Jimi bez przerwy zadawał pytania, lecz jego mama na niektóre wolała nie odpowiadać. Kierowca zapakował torby do bagażnika i szybko ruszył w kierunku lotniska. Chelle mocno ściskała rączkę Jimiego, jakby bojąc się, że ktoś mógłby go jej odebrać. Z drugiej strony wiedziała, że na to nie pozwoli. Mijając kolejne budynki, czuła coraz większe nerwy. Słońce padało na drzewa, których cienie przysłaniały ludzi krążących po ulicach. - Należy się 16$ - zakomunikował kierowca, zatrzymawszy auto na pasie dla taksówek. Brunetka zapłaciła, a mężczyzna pomógł jej wyciągnąć torby - Polecam się na przyszłość - dodał miłym tonem i odjechał.                 Wedłu...

Jw. Przepraszam, ale jestem w szkole, która wymaga znacznie więcej niż poprzednia i już po pierwszym dniu widzę, że nie dam rady prowadzić jeszcze bloga. Przy ilości zajęć dodatkowych czy też liczbie lektur i już zaplanowanych esejów do napisania nie ma szans na wolną chwilę, którą mogłabym przeznaczyć na pisanie. Szkoda, bo akurat miałam stworzyć ostatnie, rozstrzygające rozdziały i bardzo żałuję, że będziecie musieli czekać prawdopodobnie do świąt albo i ferii... Mam nadzieję, że uzbroicie się w cierpliwość, a kiedy powrócę z pięknie rozwiniętym przez utwory Szekspira i Sofoklesa słownictwem, wciąż będziecie tak aktywnie komentować i odwiedzać tego bloga. Wrócę, to pewne. Żegnam się z Wami z łezką w oku, Reverie (Michelle.) P.S. Z całego serca dziękuję za nominowanie mojego bloga do Libster Blog Award!

"Czy tylko oszukuję siebie, że ona przerwie ból? Żyjąc bez niej, oszaleję."                Nie mogły długo rozmawiać, bo obecność Slasha w tym samym budynku była krępująca. Michelle obiecała, że zadzwoni jak najszybciej będzie to możliwe. Brunetka odłożyła telefon na miejsce w chwili, gdy owinięty ręcznikiem Slash wrócił do sypialni. - Z kim rozmawiałaś? - zapytał, susząc włosy drugim ręcznikiem. - Z Kate - warknęła, chcąc by jak najszybciej dał jej spokój. - I co jej powiedziałaś? - Usiadł na skraju łóżka, gdy naciągała na siebie kołdrę. - Nic - wyszeptała, odwracając wzrok - Jest w ciąży - mruknęła po chwili. Hudson nie chciał wiedzieć nic więcej. Wstał i szybko się ubrał. - O siedemnastej wychodzimy na bankiet. Idź do fryzjera i kup sobie jakąś kieckę - mruknął, rzucając jej nieduży plik pieniędzy na łóżko. - Mam swoje... - odparła, zapalając papierosa. - Nie masz - Uśmiechnął się z drwin...

Gorąco zapraszam do odwiedzenia dwóch świetnych blogów, które znajdziecie pod poniższymi adresami: onbrokenwingsimfalling.blogspot.com howcoulditbeshemightbemine.blogspot.com Wielbiciele Queen, Slasha i młodego Guns N' Roses z pewnością znajdą tam coś dla siebie. Czytajcie, komentujcie, wyrażajcie opinię! A rozdział, choć w niektórych fragmentach dość...brutalny, dedykuję kochanej Michelle Rose , która motywuje mnie do pisania jak nikt inny ♥.♥ *** "Ci, których najtrudniej kochać, najbardziej potrzebują naszej miłości."   13.08.1996 r. Los Angeles, CA, 17:36                Dryń! Dryń! Jęknął pod nosem, zasłaniając głowę kocem. Dryń! Dryń! Co jest...? pomyślał, nie zdając sobie jeszcze sprawy z tego kto dzwoni. Zerwał się z łóżka i zbiegł na dół, potykając się o swoje długie nogi. Szarpnął za słuchawkę i usłyszał monotonny męski głos. - Pan McKagan, zgadza się? - Tak, to ja. - Zgła...